English versionDlaczego maszyna szyfrująca była wielkim kryptologicznym wyzwaniem? Na czym polegała innowacyjność polskiego wywiadu w okresie II RP w kwestii rozpracowania Enigmy? W jakich okolicznościach i dlaczego zorganizowano kurs kryptologiczny w Poznaniu? W jaki sposób Marianowi Rejewskiemu udało się odnaleźć słaby punkt w algorytmie szyfrowania? Czy złamanie szyfru w grudniu 1932 r. zakończyło prace kryptologiczne? Kiedy sposób polski wywiad podzielił się tajemnicą z Francuzami i Brytyjczykami? Jakie znaczenie miało złamanie szyfru Enigmy?
Na te i szereg innych pytań w swoim wykładzie odpowiada Witold Sobócki z Oddziałowego Biura Edukacji Narodowej IPN w Poznaniu.
Wprowadzenie od drugiej połowy lat dwudziestych w niemieckim wojsku maszyny szyfrującej Enigma zmieniło całkowicie kryptoanalizę. Dotychczasowe metody dekryptażu, oparte głównie na metodach lingwistycznych nie sprawdzały się w walce z szyfrem maszynowym. Poznanie niemieckich tajemnic militarnych, przekazywanych za pomocą Enigmy była przedmiotem zainteresowania służb wywiadowczych z Francji, Wielkiej Brytanii oraz Polski. To właśnie Polacy do problemu Enigmy podeszli w sposób nowatorski, angażując do prac kryptologicznych studentów matematyki. Innowacyjne podejście zaowocowało sukcesem w postaci czytania depesz utajnionych Enigmą.