English version
W Narodowe Święto Niepodległości, po mszy św. w intencji Ojczyzny w kościele parafialnym pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika na osiedlu Bolesława Śmiałego w Poznaniu, na teren przed kościołem Oddziałowe Biuro Upamiętniania Walk i Męczeństwa IPN w Poznaniu przy współpracy z parafią odsłoniło tablicę informacyjną upamiętniającą postać inżyniera Maksymiliana Garsteckiego – przedsiębiorcy budowlanego, społecznika oraz weterana Powstania Wielkopolskiego. Znajduje się ona w pobliżu ulicy, której jest patronem. Tam ksiądz proboszcz odmówił krótką modlitwę i poświęcił tablicę, a następnie wspólnie z synem inżyniera Maksymiliana Garsteckiego, Olgierdem oraz naczelnikiem Oddziałowego Biura Upamiętniania Walk i Męczeństwa IPN w Poznaniu Wojciechem Chałupką dokonał jej odsłonięcia. Po uroczystości w sali parafialnej odbyła się prelekcja na temat życia i działalności inż. Maksymiliana Garsteckiego, wygłoszona przez Józefa Świderczuka, wzbogacona wspomnieniami obecnych na uroczystości synów Weterana. Była to rzadka okazja, aby mieszkańcy Poznania i okolic poznali nie tylko życiorys patrona jednej z piątkowskich ulic, ale także jego potomków, którzy licznie przybyli na uroczystość.
Następnego dnia na grobie inżyniera Maksymiliana Garsteckiego, który spoczywa na cmentarzu parafii pw. Bożego Ciała w Poznaniu został zapalony znicz.
Maksymilian Garstecki (1888-1959) urodził się 9 września 1888 r. w Poznaniu w rodzinie Marcina i Stanisławy z d. Maniewskiej. Po ukończeniu ośmioklasowej szkoły wydziałowej w Poznaniu odbył kurs sanitarny i pożarniczy. Działał w organizacji niepodległościowej „Ogniwo” i w Towarzystwie Gimnastycznym „Sokół”. W latach 1906-1909 kształcił się w poznańskiej Królewskiej Szkole Budowlanej, a w latach 1910-1911 studiował budownictwo i inżynierię na Akademii Królewskiej. Następnie był technikiem i kierownikiem budowy w firmie Jache und Reinke.
Podczas pełnienia służby wojskowej w Wojskowym Urzędzie Budowlanym nr 1 w Poznaniu, będąc członkiem Rady Robotniczo-Żołnierskiej, przejął dokumentację o strategicznym charakterze, którą przekazał odradzającej się polskiej administracji. W Powstaniu Wielkopolskim walczył w Straży Ludowej dzielnicy Poznań-Wilda, pod dowództwem Antoniego Wysockiego i Franciszka Masadyńskiego. Brał udział m.in. w zajęciu Fortu Grolman oraz Dworca Głównego, pełnił również służbę wartowniczą i administracyjną. Po zwolnieniu z wojska przez kilka miesięcy pracował w administracji państwowej jako inspektor budowlany. W sierpniu 1919 r. otworzył własne przedsiębiorstwo, szczególnie aktywne podczas Powszechnej Wystawy Krajowej w 1929 r. Kierował budową m.in. kina „Bałtyk”, kaplicy Zakładu św. Łazarza przy ul. Sielskiej, kościoła Zmartwychwstania Pańskiego przy ul. Dąbrówki oraz kościoła Matki Boskiej Wniebowziętej w Puszczykowie. Był również zaangażowany w prace remontowe kościoła św. Katarzyny (obecnie NMP Wspomożycielki Wiernych) przy ul. Wronieckiej w Poznaniu. Działał w Korporacji Budowniczych Poznańskich „Strzecha” i Stowarzyszeniu Techników w Poznaniu.
Przyczynił się do rozwoju środowiska wioślarskiego, będąc m.in. sędzią związkowym, członkiem zarządu Klubu Wioślarskiego z roku 1904 w Poznaniu, prezesem Wielkopolskiego Związku Towarzystw Wioślarskich w latach 1928-1935 oraz wieloletnim członkiem zarządu głównego Polskiego Związku Towarzystw Wioślarskich. Za swoją działalność został odznaczony w 1931 r. Srebrnym Krzyżem Zasługi.
W 1934 r. poślubił Wiesławę Nowacką, z którą miał czterech synów. Podczas niemieckiej okupacji przebywał w Poznaniu, gdzie pracował w branży budowlanej. Po zakończeniu wojny reaktywował swe przedsiębiorstwo, które następnie utracił w związku z jego upaństwowieniem. Do emerytury pracował jako inspektor nadzoru w poznańskiej Dyrekcji Budowy Osiedli Robotniczych. W związku z prowadzoną działalnością był inwigilowany przez Wydział IV Wojewódzkiego Urzędu do spraw Bezpieczeństwa Publicznego w Poznaniu.
Zmarł 26 lutego 1959 r. Spoczął na cmentarzu parafii pw. Bożego Ciała przy ul. Bluszczowej w Poznaniu. W 1973 r. został patronem ulicy na poznańskim Piątkowie. Decyzją prezesa Instytutu Pamięci Narodowej dr. Karola Nawrockiego z dnia 7 marca 2024 r. jego grób został wpisany do ewidencji grobów weteranów walk o wolność i niepodległość Polski.
Tekst: Józef Świderczuk