12 września 2025 r. w Zespole Szkół nr. 2 im. Kazimierza Hołogi w Nowym Tomyślu odbyła się uroczystość odsłonięcia tablicy upamiętniającej bł. Kazimierza Hołogę. Tablica powstała z inicjatywy Instytutu Pamięci Narodowej Oddział w Poznaniu, który był również jej fundatorem. Gospodarzem uroczystości była Marzena Ginter – dyrektor Zespołu Szkół nr 2. Uroczystość poprzedziła msza św. w intencji szkoły oraz trwającego procesu beatyfikacyjnego bł. Kazimierza Hołogi, którą odprawiono w kościele pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa.
Instytut Pamięci Narodowej reprezentował naczelnik Oddziałowego Biura Upamiętniania Walk i Męczeństwa Wojciech Chałupka. Uroczystość swoją obecnością zaszczycił Jego Ekscelencja Biskup dr Jan Glapiak, postulator procesu beatyfikacyjnego Kazimierza Hołogi ks. Łukasz Kozłowski oraz burmistrz Nowego Tomyśla Marcin Brambor. W uroczystości wzięli również udział: dyrektor Powiatowego Centrum Usług Wspólnych Marek Nyćkowiak, dyrektor Szpitala Powiatowego w Nowym Tomyślu Tomasz Przybylski, dr Zdzisław Kościański, proboszcz parafii pw. NSPJ w Nowym Tomyślu ks. Krzysztof Ratajczak, proboszcz parafii pw. NMP Nieustającej Pomocy ks. Kanonik Grzegorz Walachowski, dyrektorzy nowotomyskich placówek oświatowych, przedstawiciele lokalnych stowarzyszeń oraz prezes Stowarzyszenia Pelikan Towarzystwa Wspierania Chorych i Potrzebujących im. dr. Kazimierza Hołogi Barbara Grochal. Rodzinę upamiętnionego reprezentowała Bernadeta Gliszczyńska.
Kazimierz Hołoga urodził się 18 stycznia 1913 r. w Poznaniu jako syn Marii i Wincentego Hołogów. W latach 1934-1935 odbył czynną służbę wojskową w Dywizyjnym Kursie Podchorążych Rezerwy przy 69 pułku Piechoty w Gnieźnie, uzyskując stopień chorążego. W 1935 r. rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Poznańskiego. We wrześniu 1939 r. uczestniczył w wojnie obronnej, służąc w kolumnie sanitarnej. Po zakończeniu działań wojennych w obawie przed aresztowaniem przez Niemców szukających polskich oficerów, ukrywał się pod fałszywym nazwiskiem w Warszawie, pracując fizycznie w browarze oraz w Miejskich Zakładach Sanitarnych Wydziału Zdrowia miasta Warszawy. 28 lipca 1941 r. został aresztowany w łapance i osadzony na Pawiaku. Po zwolnieniu w październiku 1941 r. przeniósł się do Krakowa, gdzie podjął pracę w Zakładach Produkcji Surowic i Szczepionek. W konspiracji kontynuował studia medyczne, które ukończył w lutym 1942 r. Po uzyskaniu dyplomu przeprowadził się do Lublina, gdzie otrzymał pracę w Szpitalu św. Wincentego a Paulo prowadzonym przez siostry Szarytki. Od niemieckiego dyrektora szpitala dostał propozycję dobrze płatnej posady na oddziale niemieckim. Pomimo trudnej sytuacji bytowej, odmówił. Zamiast tego nawiązał kontakt z podziemiem i wstąpił w szeregi Armii Krajowej. 22 lipca 1944 r. Niemcy wycofując się z Lublina, zamordowali 400 Polaków przetrzymywanych w więzieniu na lubelskim zamku. Dr Hołoga na miejscu masakry opatrywał rannych, ratując życie wielu więźniom. W 1944 r. po wejściu na Lubelszczyznę Armii Czerwonej, został zmobilizowany w szeregi II Armii Wojska Polskiego, z którą przeszedł szlak bojowy do Bydgoszczy, pełniąc służbę jako lekarz w Szpitalu Ewakuacyjnym nr 64. Po demobilizacji w 1946 r. podjął pracę w Szpitalu Sióstr Elżbietanek w Poznaniu. Kiedy szpital został przejęty przez Urząd Bezpieczeństwa, Hołoga nie chcąc współpracować z władzami komunistycznymi, przeniósł się do Nowego Tomyśla, gdzie pokierował rozbudową miejscowego szpitala. W czasach komunistycznej propagandy stawał zawsze w obronie wartości chrześcijańskich. Stanowczo sprzeciwił się usunięciu z przestrzeni szpitala krzyży. Swoją postawą zyskał ogólny szacunek wśród mieszkańców. Zmarł przedwcześnie na chorobę nowotworową w 1958 r. Na cmentarzu żegnał go wielotysięczny tłum mieszkańców Nowego Tomyśla. W 2016 r. został otwarty proces beatyfikacyjny Kazimierza Hołogi
Tekst: Ewa Liszkowska