Instytut Pamięci Narodowej w Poznaniu

30 października 2025 r. w miejscowości Miłosław w powiecie wrzesińskim odbyła się uroczystość odsłonięcia tablicy upamiętniającej ks. Leona Łagodę. Tablica powstała z inicjatywy parafii pw. św. Jakuba Większego Apostoła i parafialnego oddziału Akcji Katolickiej, a jej fundatorem był poznański oddział Instytutu Pamięci Narodowej. Gospodarzem uroczystości był Burmistrz Miłosławia Hubert Gruszczyński oraz proboszcz parafii w Miłosławiu ks. prał. Krzysztof Redlak. Uroczystość poprzedziła msza św. sprawowana pod przewodnictwem ks. kan. Adama Zalesiaka – dziekana dekanatu wrzesińskiego.

Instytut Pamięci Narodowej reprezentowała dr hab. Elżbieta Wojcieszyk z Oddziałowego Biura Badań Historycznych, która wygłosiła referat pt. „Ksiądz Leon Łagoda – kapłan archidiecezji gnieźnieńskiej, męczennik” oraz Ewa Liszkowska z Oddziałowego Biura Upamiętniania Walk i Męczeństwa w Poznaniu. Uroczystość swoją obecnością zaszczycił dyrektor Archiwum Archidiecezjalnego w Gnieźnie ks. dr Michał Sołomeniuk, dyrektor Regionalnego Muzeum Dzieci Wrzesińskich Sebastian Mazurkiewicz oraz starosta wrzesiński Anna Kraska. W uroczystości wzięli również udział przedstawiciele Rady Miasta Miłosławia, lokalnych stowarzyszeń i szkół.

Leona Łagoda urodził się 11 kwietnia 1894 r. w Poznaniu jako syn Małgorzaty i Jana Łagodów. W 1916 r. przyjął święcenia kapłańskie. Od 1918 r. pełnił funkcję wikariusza w parafii pw. św. Mikołaja w Grabowie nad Prosną, a od 1934 r. proboszcza parafii pw. św. Jakuba Większego Apostoła w Miłosławiu. W latach 1918-1919 pełnił również funkcję dyrektora Państwowego Gimnazjum im. Bolesława Chrobrego w Gnieźnie. W latach 1926-1927 kierował Miejskim Gimnazjum Żeńskim im. bł. Jolanty. Był również wykładowcą teologii moralnej i prawa kanonicznego w seminarium w Gnieźnie. W latach 1929-1933 był rektorem Polskiej Misji Katolickiej we Francji. Od 1931 r. Tajnym Szambelanem Jego Świątobliwości. Od 1938 r. pełnił funkcję dziekana dekanatu miłosławskiego. 6 października 1941 r. został aresztowany z polecenia niemieckich władz okupacyjnych. Do 28 października przebywał w Forcie VII w Poznaniu. Został zesłany do obozu koncentracyjnego w Dachau (nr obozowy 28075), gdzie zmarł 31 października 1942 r. W ostatnim liście miał napisać:

„Chciałbym żyć, pracować dla Polski, ujrzeć ojca staruszka, ale jeżeli Bóg żąda ode mnie ofiary mego życia, wtedy niech się dzieje wola Boża. Proszę pozdrowić Polskę”.

Tekst: Ewa Liszkowska