21 października 2025 r. w Teatrze Muzycznym w Poznaniu odbył się Koncert Zaduszkowy współorganizowany przez Instytut Pamięci Narodowej Oddział w Poznaniu i Teatr Muzyczny, który był tradycyjnym podsumowaniem akcji „Zapal znicz pamięci”. Gośćmi na koncercie byli przedstawiciele szkół, stowarzyszeń, muzeów, samorządów, drużyn harcerskich, którzy angażują się w akcję. Zebranych gości przywitały zastępca dyrektora teatru Anna Kubiak oraz naczelnik Oddziałowego Biura Edukacji Narodowej w Poznaniu Marta Szczesiak-Ślusarek.
Anna Kubiak opowiedziała o wieloletniej współpracy teatru i Instytutu Pamięci Narodowej przy organizacji koncertów zaduszkowych oraz o trudnej historii budynku teatru, w którym w czasie okupacji niemieckiej funkcjonowała siedziba gestapo. Koordynator ponadregionalny akcji „Zapal znicz pamięci” Marta Szczesiak-Ślusarek podsumowała XVII edycję wydarzenia. W tym roku znicze zapłonęły znów w miejscach pamięci w Wielkopolsce, na Pomorzu, Kujawach, Górnym Śląsku i Ziemi Łódzkiej. W czasie podsumowania przedstawiono relacje nauczycieli oraz członków stowarzyszeń, którzy wraz z młodzieżą od wielu lat angażują się w upamiętanie ofiar niemieckich zbrodni. Ich opinie i spostrzeżenia są najlepszym dowodem na powodzenie akcji:
Akcja zapal znicz pamięci to coś więcej niż tylko pamięć o ofiarach niemieckich zbrodni z okresu II wojny światowej. To żywa lekcja patriotyzmu i empatii, która od lat kształtuje nasze dzieci i młodzież. Uczniowie naszej szkoły od zakończenia wojny opiekują się mogiłami w Lasach Palędzia i Dąbrówki. Porządkują groby, zapalają znicze, uczą się historii nie z podręczników, lecz z ciszy lasu i z rozmów z mieszkańcami. Dzięki temu nasza młodzież dorasta w duchu szacunku, odpowiedzialności i wspólnoty. – Małgorzata Rogal-Dropińska, pracownik Kuratorium Oświaty w Poznaniu.
Zawsze, codziennie w mojej modlitwie pamiętam o Tacie. Miejsce w którym zginął, jest dla mnie niezwykle ważne, bo nie mam innego, gdzie mogłabym zapalić Tacie znicz, nad którym mogłabym zapłakać. Mimo mojego sędziwego wieku bardzo tęsknię za moim Tatą, żal mi do dziś, że Niemcy odebrali mi dzieciństwo i odebrali mi Tatę. – Ola Pawlak, córka Leona Balcerzaka, przed wrotami pieca krematoryjnego w KL Gusen.
Ilu z nas – Polaków – nie ma mogił swoich Bliskich – Ofiar niemieckich zbrodni wojennych? Ilu z nas nie wie, gdzie naprawdę spoczywają prochy naszych Matek, Ojców, Dziadków, Pradziadków? Gdzie możemy zapalić Znicz Pamięci? Zapłakać? Najgorszym dniem roku jest dla nas od zawsze 1 listopada... Dlatego w wielu polskich domach przez lata unosiła się (i unosi nadal) niewidzialna mgła smutku i tęsknota za tymi, których brutalnie wyrwano z rodzinnego ciepła i którzy nigdy już nie powrócili. Ich nieobecność wypełniała ciszę codzienności – była obecna tylko w spojrzeniach, półsłówkach i milczeniu starszych pokoleń. To nasze «ciche i smutne domy»… To milczenie stało się świadectwem bólu, którego nie sposób wypowiedzieć, a zarazem formą pamięci, dzięki której przeszłość wciąż trwa w sercach kolejnych pokoleń! – Elżbieta Rybarska, prezes Stowarzyszenia Rodzin Polskich Ofiar Obozów Koncentracyjnych.
W tym roku finał akcji „Zapal znicz pamięci” odbył się w Książu Wielkopolskim, gdzie 20 października 1939 r. niemieckie Einsatzkommando 14 pod dowództwem Gerharda Flescha rozstrzelało na rynku miejskim siedemnastu znamienitych mieszkańców gmin Książ i Dolsk. Organizatorami tej uroczystości były Instytut Pamięci Narodowej Oddział w Poznaniu, Centrum Kultury w Książu Wielkopolskim oraz Gmina Książ Wielkopolski i Gmina Dolsk.
Podczas Koncertu Zaduszkowego wystąpiła Judyta Wenda z zespołem, wykonując refleksyjne i ponadczasowe kompozycje z repertuaru polskich artystów. W programie znalazły się m.in.: „Trudno nie wierzyć w nic” zespołu Raz Dwa Trzy, „Dziwny jest ten świat” Czesława Niemena, „Mury” Jacka Kaczmarskiego czy „Czas nas uczy pogody” Grażyny Łobaszewskiej.
Zwieńczeniem tego wydarzenia było symboliczne złożenie zniczy i wieńców pod tablicą upamiętniającą ofiary gestapo.