Druga pielgrzymka Jana Pawła II do Ojczyzny miała bardzo istotny wpływ na polską rzeczywistość społeczno-polityczną, szczególnie w zakresie podtrzymania oporu wobec dyktatury komunistycznej i wlania w serca Polaków nadziei na lepsze jutro. Ojciec Święty miał początkowo przybyć do Polski w 1982 r. Z uwagi na wprowadzenie stanu wojennego i przewlekanie przez władze negocjacji dotyczących warunków przyjazdu papieża wizyta została przełożona na następny rok.
Ostateczny program pielgrzymki ustalono 18 kwietnia i obejmował on Warszawę (16–18 czerwca), Niepokalanów (18 czerwca), Częstochowę, Jasną Górę (18–19 czerwca), Poznań, Katowice, Jasną Górę (20 czerwca), Wrocław, Górę św. Anny (21 czerwca) i Kraków (22–23 czerwca).
Dygnitarze partyjni kontestowali także poszczególne punkty wizyty, np. w kwietniu 1983 r. na forum Komisji Wspólnej strona kościelna zaproponowała, żeby w czasie pobytu w Poznaniu Jan Paweł II udał się pod pomnik Ofiar Czerwca 1956. W odpowiedzi kierownik Urzędu ds. Wyznań Adam Łopatka stwierdził: „Zatrzymywanie się Ojca Świętego przy krzyżach poznańskich zostawmy sobie na wizytę Jana XXIV lub Jana Pawła V za sto lat”.
Podczas kilkugodzinnego pobytu papieża w Poznaniu, było to raptem około siedmiu godzin, punktem kulminacyjnym było spotkanie z Wielkopolanami na Łęgach Dębińskich, gdzie Jan Paweł II przewodniczył liturgii, podczas której miała miejsce beatyfikacja siostry Urszuli Ledóchowskiej.
Papież odwiedził również Ostrów Tumski gdzie spotkał się z duchowieństwem, następnie po godz. 16:00 odleciał do Katowic.
Według różnych szacunków w spotkaniu Jana Pawła II z wiernymi na Łęgach Dębińskich oraz na ulicach miasta mogło uczestniczyć nawet ponad milion wiernych.
Więcej o pielgrzymce można przeczytać na stronie: drugapielgrzymka.ipn.gov.pl