Kazimierz Niesobski urodził się w 1896 r. w powiecie kępińskim. Z cztery lata młodszą żoną Anną (z domu Kmieciak) wychowywali trzech synów i dwie córki. Kazimierz zdobył zawód ślusarza. Jak wielu Wielkopolan podczas I wojny światowej został wcielony do armii niemieckiej, w której służył od 1915 r. do grudnia 1918 r. W styczniu 1919 r. przyłączył się do wojsk powstańczych. Służył w 12. Pułku Strzelców Wielkopolskich. Następnie walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, podczas której został ranny. Na początku lat 20. pozostawał w służbie w 70. Pułku Piechoty w Pleszewie. W 1927 r. przeszedł do rezerwy i podjął pracę na kolei. W okresie okupacji został kierownikiem pociągów towarowych, co znacznie ułatwiało mu działalność konspiracyjną – mógł swobodnie podróżować, przewozić ludzi i materiały. Już w listopadzie 1939 r. związał się w Ostrowie Wielkopolskim z Tajną Organizacją Wojskową. Od 15 stycznia 1940 r. należał do ZWZ. W 1943 r. został kierownikiem Samodzielnego Wydziału Służb Kurierskich Okręgu Poznańskiego AK. Niesobski z ramienia okręgu odpowiadał za łączność i wraz z synami prowadził nasłuch radiowy. Z zasłyszanych w eterze informacji redagował gazetki „Zew” i „Wiadomości radiowe”, które kolportowali synowie, a także starsza córka, Janina. Aresztowano go 19 listopada 1943 r. w Skalmierzycach. Był przetrzymywany w Forcie VII, później w Żabikowie. Kazimierza Niesobskiego rozstrzelano 7 maja 1944 r. w Żabikowie.
Najstarszy syn Kazimierza i Anny, Edward, urodził się w 1923 r. Był uczniem Liceum i Gimnazjum im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Ostrowie. Działał w 5. Drużynie Harcerskiej im. Tomasza Zana. Po wybuchu wojny zaledwie 16-letni Edward nawiązał kontakty z grupą starszych harcerzy, którzy zorganizowali akcję potajemnego przejmowania sprzętu szkolnego i harcerskiego. Wkrótce stanął na czele swojej 5. drużyny i prowadził wszechstronne szkolenie podkomendnych. Edward Niesobski był jednocześnie kurierem Inspektoratu Ostrowskiego AK. Świadomy tego, że Niemcy go poszukują, ratował się ucieczką do Generalnego Gubernatorstwa, jednak w trakcie podróży został zatrzymany. Po roku uwięzienia za próbę nielegalnego przekroczenia granicy został zwolniony. Mimo niebezpieczeństwa kontynuował działalność konspiracyjną. Przeniósł się do Poznania i został kurierem Komendy Okręgu. 25 marca 1943 r. został zaprzysiężony jako żołnierz AK, ps. „Lech”. Edward został zatrzymany w styczniu 1944 r. Trafił do obozu w Żabikowie.
Najmłodszy z synów, Bogdan, urodził się w 1927 r. Jako harcerz pełnił funkcję zastępowego w szkole im. Ewarysta Estkowskiego w Ostrowie. Jego odtworzona w okresie okupacji drużyna harcerska nosiła kryptonim „Orzeł Biały”. Podobnie jak starszy brat od 1941 r. przewodził swojej drużynie. Inicjował szkolenie wojskowe w zakresie posługiwania się bronią, a także ćwiczenia polowe. Organizował młodzieżową drużynę sanitarną, która odbywała szkolenia. Jego podkomendni podejmowali działania sabotażowe takie jak niszczenie środków produkcji, uszkadzanie maszyn i wagonów. Harcerze pod jego dowództwem gromadzili amunicję, broń, prowadzili działania wywiadowcze. Bogdan był również kurierem, łącznikiem Inspektoratu Ostrowskiego AK. Kilkakrotnie wybierał się z misją do Bydgoszczy. Za współudział w akcjach podziemia był poszukiwany. 6 lutego 1943 r. został zaprzysiężony do AK. 27 listopada 1944 r. został aresztowany. Wraz z Bogdanem aresztowana została jego ciocia, siostra matki, Wiktoria Kmieciak, która była łączniczką Inspektoratu Ostrowskiego AK. Bogdan podzielił los starszego brata oraz ojca, jednak jego ciała nigdy nie odnaleziono. Wiktoria za swoją służbę również poniosła najwyższą cenę. Tuż przed wkroczeniem Armii Czerwonej, 19 stycznia 1945 r. została zamordowana.
Rodzinie Niesobskich dedykowane były tegoroczne obchody 78. rocznicy powstania Polskiego Państwa Podziemnego.